Uygar's Blog

  Bu yazı 14.07.2024 tarihinde reportare.com sitesinde yayınlanmıştır. Deep Purple 'ın müziğini ilk duyduğumda sanırım 13 ya da 14 yaşımdaydım. Yeni yeni rock müzikle tanıştığım zamanlardı. İlk dinlediğim anda aklımı almıştı yaptıkları müzik. Her aletin çalınışındaki erişilmesi zor virtüözlük, inanılmaz yüksek tonlara çok normalmiş gibi çıkan vokaller ve her enstrümanı çalanın kendi alanında sürekli kendine has bir şov yaparken müziğin hiç bozulup dağılmamasına hayran kalmıştım. Zaman geçip yüzlerce farklı grup ve müzisyen dinlememe ve grup bir çok kez farklı isimi bünyesine katıp her seferinde farklı müzik üretmesine rağmen grubun müziğine karşı o ilk günkü hayranlığım hiç azalmadı. Jon Lord 'u da sahnede izleme şansım oldu, Lord sonrası dönemin tüm kadrolarını da. Her seferinde en çok keyif aldığım konserler oldu Deep Purple konserleri. 1998'de Harbiye Açıkhava'da verdikleri ve her birinde iki (hatta üç) kez sahneye çıkmak zorunda kaldıkları o ilk Türkiye konserleri...

Her şey Deep Purple'ın yeni bir albüm çıkartıp bu albümle birlikte hiç bitmeyeceklerini iddia ettikleri bir veda turnesine çıkacaklarını öğrenmemle başladı aslında. Antalya konserlerini kaçırmış, KKTC'dekine de niyetlenmeme rağmen gidememiştim. Tam da o zamanlardan beri kızımla bir Deep Purple konserine gitme hayali kuruyordum ki bu bitmeyecek turnede İstanbul'un da duraklar arasında olduğunu öğrenmem ve biletleri almam arasındaki süre sanırım güneşten çıkan ışığın dünyamıza ulaşmasından çok daha hızlı olmuştur. Hem meftunu olduğum grubu bir kez daha dinleme şansım olacak hem de kızıma gerçekten az rastlanan bir sahne performansını izletme imkanı bulacaktım. Tarih de mis gibiydi. Tam Haziran başı. Büyük ihtimalle yeni albümden de yeni yeni canlı şarkılar seslendireceklerdi. Ancak, COVID-19 pandemisi öyle bir bastırdı ki, bırak konseri evden ekmek almaya gidemez hale geldi insanoğlu tüm dünyada. Her şey belirsiz bir zamana ertelendi ve biz maske tipleri hakkında uzmanlıklar ...