Uygar's Blog

  Bu yazı 14.07.2024 tarihinde reportare.com sitesinde yayınlanmıştır. Deep Purple 'ın müziğini ilk duyduğumda sanırım 13 ya da 14 yaşımdaydım. Yeni yeni rock müzikle tanıştığım zamanlardı. İlk dinlediğim anda aklımı almıştı yaptıkları müzik. Her aletin çalınışındaki erişilmesi zor virtüözlük, inanılmaz yüksek tonlara çok normalmiş gibi çıkan vokaller ve her enstrümanı çalanın kendi alanında sürekli kendine has bir şov yaparken müziğin hiç bozulup dağılmamasına hayran kalmıştım. Zaman geçip yüzlerce farklı grup ve müzisyen dinlememe ve grup bir çok kez farklı isimi bünyesine katıp her seferinde farklı müzik üretmesine rağmen grubun müziğine karşı o ilk günkü hayranlığım hiç azalmadı. Jon Lord 'u da sahnede izleme şansım oldu, Lord sonrası dönemin tüm kadrolarını da. Her seferinde en çok keyif aldığım konserler oldu Deep Purple konserleri. 1998'de Harbiye Açıkhava'da verdikleri ve her birinde iki (hatta üç) kez sahneye çıkmak zorunda kaldıkları o ilk Türkiye konserleri...

  Bu yazı 03.07.2024 tarihinde reportare.com sitesinde yayınlanmıştır. Megadeth ile tanışmamız tam 40 yıl öncesine kadar gider. O yıllarda ben ergenlik sivilcelerim, borazan gibi sesim (hoş o pek değişmedi ama neyse), müzisyen olma hayalleri kuran yeni bir ağır metalci olarak Amerika'dan yükselen Thrash Metal rüzgarına kapılmış bir lise öğrencisiydim. Dave Mustaine ise başta Metallica olmak üzere tüm dünyayla kavgalı, kafası hep dumanlı, bazen agnostik bazen ateist, agresif, biraz da gizemli, metal tanrılarının yanına adını yazdırmaya namzet genç bir adamdı. Yıllar ilerlerken ben sivilcelerimden kurtuldum, müzisyenlik işi başlamadan tamamlandı, diplomalar aldım, iş bulup çalıştım, bulduğum işlerden ayrıldım, iş kurdum, evlendim, çoluk çocuğa karıştım. Mustaine'de adını metal tanrılarının en üst sırasına yazdırmayı başardı,  Metallica ile olan buzları eritti, çoluk çocuğa karıştı, grubu bir dağıttı bir yeniden kurdu, bourbon yerine yeşil çay içmeye, kafa yapıcılar yerine sağl...

  Bu yazı 25.06.2024 tarihinde reportare.com 'da yayınlanmıştır. Bu yazı biraz geç kalmış bir yazı, kabul. İş yoğunluğu, araya giren başka konular vs. nedeniyle bir ay gecikmeli oturabildim bilgisayarımın başına yazı yazmak için. Bir de uzun süredir yazmayınca insan yazma disiplinini de kaybediyor ister istemez. O nedenle konusu biraz bayatlamış olsa da kişisel bir alışkanlık haline getirdiğim izlediğim konserleri yazma geleneğimi yine sürdürmek istedim. Konu ise malum, Scorpions 'un bu yıl, Mayıs ayının sonunda gerçekleştirdiği konserler. Scorpions yıllardır "son konser" verme konusunda mahir bir grup. Malum, 2012'de verdikleri konser ve o konserin dahil olduğu turne de grubun "son turnesi" olarak ilan edilmişti. Grup o yıldan sonra sonuncusu 2022'de olmak üzere 2 albüm daha yayınladı. Kuruluşu 1965 yılına kadar giden, ilk albümünü 1971'de yayınlamış olan grup 2012'den beri dağıldı dağıldı, birleşti ama hep müzik sahnesinde olmaya devam ett...

Ya da kötü tohumları saçma zamanı.... (NOT: Bu yazı aslında 2018'in Temmuz ya da Ağustos'unda yazılmalıydı ama ha bugün yazacağım, ha yarın yazacağım derken bugüne kadar yazılamadı. Bu 2018'den beri bekleyen konser yazılarının sonuncusu. Diğeri yerini almıştı zaten blog'da. Bu kadar zaman geçtikten sonra neden mi yazdım? Yazmazsam olmazdı da ondan.) Bu blogumda gittiğim konserleri yazmaya başladığımda küçük bir yazı paylaşmıştım. Orada konserleri nasıl anlatacağımdan, nasıl puanlayacağımıdan filan bahsetmiştim. İşte o yazıda beni en etkileyen konserler içinde Nick Cave & the Bad Seeds'in 2001'deki Harbiye Açıkhava'daki konserinin benim izlediğim en şahane konserlerden biri olduğunu yazmıştım. Daha sonraki gelişinde ise gidememiş ve çok üzülmüştüm. Ancak, Caz Festivali kapsamında ülkeye geleceğini öğrendiğimde " İşte maaile gidilecek konser " dedim hemen. 2001'de izlediğim Nick Cave'in hayatında bir çok şey değişmiş, çocu...