Uygar's Blog

Dün İstanbul'da, yaza göz kırpan güzel bir bahar öğleden sonrası, ailece sahilde yürürken hiç bir şeyden haberdar değildik. Paten kayanlar, bisiklete binenler, banklarda güneşlenenler, köpeklerini gezdirenler arasında kendi halinde bir beyaz Türk hafta sonuydu işte. Annler gününde ne yapacağımız, bu ayın sonunu nasıl getireceğimiz gibi günlük gaileler ve aile içi dedikodularla geçen bir gündü. Hani, aklıma gelip kızımın patenle kayışını videoya almak istemesem ve o arada Twitter'a girmek aklıma gelmese o gün belki de hiç haberdar olmayacaktım Reyhanlı'dan. Tenime değen güneşin bu ülkede bir başka yerde, tam da kemiklerimi ısıtırken, yanmış ve kopmuş insan bedenlerini de aynı anda aydınlattığını öğrendim bir anda. İlk Körfez Savaşı ile savaşın bir yıkımdan çok uzaktan izlenen bir video oyunu haline geldiği zamanları hatırladım birden. Gaziantep'deydik o zaman. Acının sanallaştığı, yalanın gerçek kabul edildiği yeni zamana şahitlik yapıyorduk aslında. Zaman...

Hiç bilmediğiniz bir yerde, hiç bilmediğiniz birisi ölüyor bu satırı okurken. Bu yazıyı sonuna kadar okuduktan sonra siz her satırda birisinin daha öldüğünü bilmeden ve hiç seslerini duymadan ne yapıyorsanız ona döneceksiniz. Bugün, bir çok iş yaptınız. Müşterilerinize dert anlattınız, arkadaşlarınızla dedikodu yaptınız, raporlar hazırladınız, internete daldınız, öğlen yemeğe çıktınız. "Havalar ne garip oldu bu sene." dediniz bir arkadaşınıza Patronunuzla tatil günü kavgası verdiniz. Yoruldunuz. Ancak, bugün başka bir şeyler daha oluyor. Birisi "Ben ölmek istemiyorum. Bir umut var ve o umuda varmak istiyorum" diyor. Bir öğretmen. Daha doğrusu öğretmen olarak 4 yıl eğitilmiş, mezun olmuş, KPSS'ye girmiş, kazanmış ve atanmayı bekleyen biri. Zor bir hastalıkla, kanserle 5 yıldır savaşan biri. İlk raundu kazanmış, sonra ikinci raund, üçüncü raund. Yine galip gelmiş. Fakat, kanser geri dönmüş ve savaş kaldığı yeren devam ediyor hala. Bir umut var. Burada değil. K...