Reyhalı'dan Bildiremiyorum...
Dün İstanbul'da, yaza göz kırpan güzel bir bahar öğleden sonrası, ailece sahilde yürürken hiç bir şeyden haberdar değildik. Paten kayanlar, bisiklete binenler, banklarda güneşlenenler, köpeklerini gezdirenler arasında kendi halinde bir beyaz Türk hafta sonuydu işte. Annler gününde ne yapacağımız, bu ayın sonunu nasıl getireceğimiz gibi günlük gaileler ve aile içi dedikodularla geçen bir gündü. Hani, aklıma gelip kızımın patenle kayışını videoya almak istemesem ve o arada Twitter'a girmek aklıma gelmese o gün belki de hiç haberdar olmayacaktım Reyhanlı'dan. Tenime değen güneşin bu ülkede bir başka yerde, tam da kemiklerimi ısıtırken, yanmış ve kopmuş insan bedenlerini de aynı anda aydınlattığını öğrendim bir anda. İlk Körfez Savaşı ile savaşın bir yıkımdan çok uzaktan izlenen bir video oyunu haline geldiği zamanları hatırladım birden. Gaziantep'deydik o zaman. Acının sanallaştığı, yalanın gerçek kabul edildiği yeni zamana şahitlik yapıyorduk aslında. Zaman...