Uygar's Blog

Bu yaz benim için keyifli ve güzel geçiyor. Uzun zamandır bir çok nedenden takip edemediğim konserleri bu yıl çok daha sıkı takip edebilmek de keyfimi arttırıyor açıkçası. Bu yılın takviminde açıklanan ve gitmeyi planlayıp gidemediğim 3 konser oldu şu ana kadar. Dylan konserinin biletleri ne zaman çıktı, ne zaman satıldı ve bitti anlayamadım bile (hele o kısıtlı görüş komedisi ayrı bir mevzu), Tori Amos geldiğinde İstanbul'da değildim, Dream Theater'ı da iş güç yüzünden kaçırdım. Bunlara bir de Hugh Lorie'yi ekleyebilirim. O konser de tam tatile çıkış öncesine geldiğinden ve o günlerde bir oraya bir buraya gitmekten yorgun düştüğümden listemden düştü. Sanırım, sahnede Dr.House haline dönüşüp üzerimizde uçuk medikal çözümler denemesinden de mi korktum ne? Sonuçta bu yıl görülmesi gerekenler listemde olan Megadeth'e hele Metallica'yı gördükten sonra gitmemek olmazdı. Megadeth kontenjanından müziğinden ziyade vokalistini beğendiğim ve canlı performansını merak ettiğim ...

Dünyanın herhangi bir yerinde Rock müzik hele hele Heavy Metal dinliyorum diyen birinin mutlaka bir Metallica anısı vardır. Ben ilk dinlediğim zamanı gayet iyi hatırlıyorum. Türkiye'de basılı albüm bulmanın hayal olduğu, topu topu 6-7 basılı albüm olduğu zamanlar. O yıllarda Dire Straits, Pink Floyd, Deep Purple, Led Zeppelin, Sabbath, Maiden gibi hard rock ağırlıklı ve sayısı pek de fazla olmayan grubu yeni yeni tanıyoruz. Diğer taraftan Punk diye bir şeyin olduğunu az çok duymuşuz. Bir iki Sex Pistols parçası öğrenmişiz. Sex Pistols'un anarşist tavrı ile hard rock'un ağır abi halleri arasında gidip geliyoruz. Metallica Master of Puppets'ı çıkarmış ve bir şekilde kaydedildiği bir kaset elime geçmiş. Kaseti walkman'a taktım ve bir anda daha önce hiç duymadığım, tanımadığım yeni ve her yerinden yer altı kokan, sert bir "şey"le karşılaşmıştım. Sözler, müzik her şey yeni ve el yordamı hissettiğimiz bir isyanın en saf ve sert haliydi o an benim için. O güne ka...