Uygar's Blog

Bu yazı 20.01.2023 tarihinde reportare.com 'da yayınlanmıştır.  Uzun bir aradan sonra tekrar merhaba. En son ne zaman yazdığımı unutacak kadar uzun bir ara vermiştim Reportare'deki yazılara. Bu uzun ara için bir çok geçerli bahanem var tabii ki. İş yoğunluğu, ailevi mevzular, ülkenin pürmelali vs. Sanırım, bu bahaneler içinde aslında en gerçek ve sürekli olanı ülkenin halet-i ruhiyesi. Zira uzun zamandır içimden herhangi bir şey yazmak gelmiyordu. Hele müzik üzerine bir şeyler yazmak gerçekten anlamsız görünüyordu bana. Pandemi döneminde açlıkla mücadele eden müzisyenlerin hikayeleri, intihar eden müzisyenler, istediği şarkıyı çalmadı diye öldürülenler, pandemi zamanında konulan müzik yasağının kaldırılmak yerine sıkılaştırılmaya çalışılması gibi say say bitmeyecek türlü rezilliği yaşarken müzik üzerine ne söylenebilir ne yazılabilir ki? Ancak, köşemize çekilip olan biteni şaşkın ve endişeli bir şekilde izlemenin de ne bana ne de başka birilerine bir katkısı olmayacaktı. Köşemi...

Hayatımda ilk gittiğim büyük konserdir Jethro Tull'un meşhur İzmir Efes Antik Tiyatro'da verdiği konser. O konserle beraber sahne performansı nedir, bir Rock konseri nasıl bir şeydir, neden Rock müziği başka bir dünyanın kapılarını açar gibi daha 20'li yaşlarına bile gelmemiş biri olarak aklıma bile gelmemiş bir çok sorunun kanlı canlı cevabını bulmuştum. O konserden sonra bir çok konser seyrettim, bir çok farklı performans gördüm ve dinledim ama 1991'in 15 Temmuz gecesi izlediğim gibisine çok az rastladım. Daha sonra bir çok kez izleme şansım oldu Jethro Tull'ı. Ian Anderson'da Türkiye seyircisini sevmiş olmalı ki daha sonra bir çok kez geldi Türkiye'ye. Hem Jethro Tull ile hem kendi adıyla bir çok performans sergiledi. Ben en son 2004'deki Harbiye konserinde izleyebilmiştim, 2008'deki 40.Yıl kutlama turu içinde geldiği zaman ise kaçırmıştım. Açıkçası arada geçen zaman, Martin Barre ile yolları ayırması ve artık Jethro Tull'un bittiğine dair açı...

(Bu yazı ilk olarak www.reportare.com internet sitesi/dergisinde 30 Mayıs 2021 tarihinde yayınlanmıştır ) 2021 tatsız başlamıştı. Pandemi, işleri ve çalışma imkanları elinden alınan müzisyenler, evimiz ve (hala varsa) iş arasında sıkışan yarı açık cezaevi hayatımızın içinde günleri öldürüp daha güzel günleri bekler halde yaşamaya devam edecek, bu yeni yılda bizi bu cendereden kurtaracak mucizeyi bekleyecektik. Ancak, 2021 kötü havadislerini de beraberinde getirdi. Bu yılın Ocak ayında özellikle rock dünyası üzerine haber yapan tüm dergilerde küçük bir ölüm haberi göründü. Rock dünyasının belki de gelmiş geçmiş en büyük bas gitaristlerinden biri (ki ben en iyisi diye tanımlarım) kanserle olan savaşını kaybederek ölmüştü. Tim Bogert ismi bu yazıyı okuyan bir çok kişi için yabancı bir isim olacaktır. Sanırım ölümü 70’li yılların sonu ya da 80’li yılların başında gerçekleşmiş olsaydı kuru bir kaç kibar yazı, taziye mesajları ile geçiştirilmez, merkez medyada da yer bulurdu. Sahne işi yap...

(Bu yazı ilk olarak  www.reportare.com  internet sitesi/dergisinde 9 Mayıs 2021 tarihinde  yayınlanmıştır ) Merhaba. Uzun süredir radyodan da müzik yazmaktan da uzaklaşmıştım. Pandeminin başlarında ara ara korsan radyo yayınları yaparım diye düşünüyordum ama bir kaç program sonrasını getiremedim. Zira, öğrendim ki yeni pandemik dünyada kimse planladığı hayatı yaşayamıyor. Sinan Dirlik’in “Müzik yazıları yazar mısın?” mesajı gelmese kendi pandemik hapishanemde kendi kendime yaşayıp herkes gibi savrulmaya da devam ederdim büyük ihtimalle. Açıkçası, ne yazacağımı bile düşünmeden kabul ettim bu teklifi. Kendi hapishanelerimizin dışına seslerimizi duyurup en azından koğuşlarımızı paylaşmak bile içinde sıkıştığımız bu hayatı genişletecek diye düşündüm. Umarım sadece bu yazıları yazacak benim için değil okuayacak olan sizler için de hayatı genişletir bu yazılar. Ancak, bu ilk yazının konusu ne olsun diye düşünürken bulduğum konu zincirlerinden mustarip olduğumuz bu pandemik hapi...

Her şey Deep Purple'ın yeni bir albüm çıkartıp bu albümle birlikte hiç bitmeyeceklerini iddia ettikleri bir veda turnesine çıkacaklarını öğrenmemle başladı aslında. Antalya konserlerini kaçırmış, KKTC'dekine de niyetlenmeme rağmen gidememiştim. Tam da o zamanlardan beri kızımla bir Deep Purple konserine gitme hayali kuruyordum ki bu bitmeyecek turnede İstanbul'un da duraklar arasında olduğunu öğrenmem ve biletleri almam arasındaki süre sanırım güneşten çıkan ışığın dünyamıza ulaşmasından çok daha hızlı olmuştur. Hem meftunu olduğum grubu bir kez daha dinleme şansım olacak hem de kızıma gerçekten az rastlanan bir sahne performansını izletme imkanı bulacaktım. Tarih de mis gibiydi. Tam Haziran başı. Büyük ihtimalle yeni albümden de yeni yeni canlı şarkılar seslendireceklerdi. Ancak, COVID-19 pandemisi öyle bir bastırdı ki, bırak konseri evden ekmek almaya gidemez hale geldi insanoğlu tüm dünyada. Her şey belirsiz bir zamana ertelendi ve biz maske tipleri hakkında uzmanlıklar ...

Ya da kötü tohumları saçma zamanı.... (NOT: Bu yazı aslında 2018'in Temmuz ya da Ağustos'unda yazılmalıydı ama ha bugün yazacağım, ha yarın yazacağım derken bugüne kadar yazılamadı. Bu 2018'den beri bekleyen konser yazılarının sonuncusu. Diğeri yerini almıştı zaten blog'da. Bu kadar zaman geçtikten sonra neden mi yazdım? Yazmazsam olmazdı da ondan.) Bu blogumda gittiğim konserleri yazmaya başladığımda küçük bir yazı paylaşmıştım. Orada konserleri nasıl anlatacağımdan, nasıl puanlayacağımıdan filan bahsetmiştim. İşte o yazıda beni en etkileyen konserler içinde Nick Cave & the Bad Seeds'in 2001'deki Harbiye Açıkhava'daki konserinin benim izlediğim en şahane konserlerden biri olduğunu yazmıştım. Daha sonraki gelişinde ise gidememiş ve çok üzülmüştüm. Ancak, Caz Festivali kapsamında ülkeye geleceğini öğrendiğimde " İşte maaile gidilecek konser " dedim hemen. 2001'de izlediğim Nick Cave'in hayatında bir çok şey değişmiş, çocu...